✅ در سمنگان شماره ۵۲۰ تاریخ ۲۱ بهمن ۱۴۰۴ بخوانید👇👇👇
بیست!
«سمنگان» هفتهنامهای است برآمده از همت بانویی فرهنگ پرور و خستگیناپذیر، سرکار خانم عصمت قدیری اناری؛ نشریهای که روزگار نوباوگی را پشت سر نهاده و اکنون به آستانه بیستسالگی رسیده است. در سرزمینی که عمر بسیاری از نشریات کوتاه و نفس مطبوعات گاه به شماره است، استمرار «سمنگان» نشانه صبر فرهنگی و دلبستگی صادقانه به قلم و واژه است.
این بیست سال، تنها تقویمی ورقخورده نیست؛ روایتی از ایستادگی در برابر دشواریهاست: از تلاطم قیمت کاغذ و هزینههای چاپ و توزیع گرفته تا بیمهریها و بیپناهیهای نهادی. گاه به نظر میرسد مرارت انتشار «سمنگان» در این دو دهه، دستکمی از رنج سفر رستم به سمنگان نداشته و شاید حتی طاقتسوزتر از اندوه تهمینه در شاهنامه بوده است:
چنین داد پاسخ که تهمینهام
تو گویی که از غم به دو نیمهام
یکی دختِ شاه سمنگان منم
ز پشت هُژبر و پلنگان منم
«سمنگان» در روزگار فشردگی زمان و مکان، در عصر دیجیتالی شدن دادهها و شتاب سرسامآور پیامها، همچنان بر آرمانی دیرینه پای میفشارد: خوانده شدن. و فراتر از آن، در جستوجوی «خوانشگر» است؛ خوانشی ژرف و پیوسته، نه عبوری و گریزپا. زیرا خواندن، به مثابه کنشی فرهنگی، بخشی از زیستِ آگاهانه انسان معاصر به شمار می آید ؛ امری که مطالعات گسسته و پرسههای بیقرار در فضای مجازی هرگز جای آن را نمی گیرد و افق منسجم و آگاهی ساختارمند مورد انتظار را در پیش چشم نمیگشاید.
«سمنگان» میراثدار آرمان خوانش است. هنوز میتوان باور داشت که نوشتن، خواندن و دل سپردن به میراث گوتنبرگ، آیینی ماندگار در زیستجهان امروز باشد؛ آنگونه که رفتن به سینما یا حضور در کنسرت، با وجود دسترسی مجازی نیز تجربهای یگانه و جان دار باقی مانده است ؛ چرا که برخی تجربهها «حضور» می طلبند.
امید آن که «سمنگان» دهه سوم حیات خود را با تکیه بر مزیتهای رقابتی و با ترسیم چشماندازی سازگارتر با نیاز و ذائقه مخاطبان — که سرمایه حقیقی و حیاتی آنند — آغاز کند؛ و به مثابه پاره ای از حافظه فرهنگی مطبوعات کشور بماند و بپاید.
