✍دکتر محمدرضا صرفی

🔹ترامپ با لشکری بی‌رحم و نیرومند از آن سویِ دنیا آمده بود تا به خیالِ خامِ خود، خاکِ ایرانِ عزیز را به توبره بکشد و این تمدّن و فرهنگِ دیرینه و ریشه‌دار را به عصرِ حجر برگرداند؛ آنگاه چترِ حمایتیِ خود را بر سرِ اسرائیل بکشد تا نتانیاهو با هواپیماهایِ پنهان‌کار و دورپروازش، ایرانِ آباد و آزاد را به صدها غزه تبدیل کند و از کُشته پُشته بسازد.
قرار بود ترکیه و داعشی‌های سوریه و آذربایجانِ علی‌اُف از غرب، پاکستان از شرق و حاشیه‌نشینانِ خلیجِ فارس از جنوب، جنگ را به خانۀ تک‌تک ایرانیان بکشند، ایران را تجزیه کنند و هریک مثلِ گوشتِ قربانی، تکه‌ای از آن را برُبایند و مانند اجدادِ پلیدشان بر جان و مال و ناموسِ ایرانیان آنچه را که می‌خواهند، روا بدارند.
اما سرزمینِ اهوراییِ تنهایِ تنهایِ تنهایِ ما، با اعتماد به وعدۀ صادق خداوند، و با تکیه بر دلاورمردانِ شجاع و جان بر کف، و مردمِ آزادۀ خود، طعمِ حقارت و شکست را چنان به همۀ آن‌ها چشاند که همگی، همصدا با آمریکا، متحیّر شدند و انگشت‌به‌دهان گفتند: «روسیه و چین به ایران اسلحه دادند و نقشه‌هایِ ماهواره‌ای دقیق را در اختیارِ نیروهای ایرانی قرار دادند». ولی واقعیت چیز دیگری بود. در حقیقت این ایران بود که چین و روسیه و تمام آسیا، آفریقا و اروپا را از چنگالِ دیوسیرتانِ اهریمن‌خویِ آمریکایی-تکفیری-اسرائیلی نجات داد.
اگر سدِّ ایران از پیشِ پایشان برداشته می‌شد، آنگاه می‌توانستند به راحتی صدها سالِ دیگر آسیا را غارت کنند، اروپا را بردۀ بی‌اختیار و نوکرِ جیره‌خوارِ خود سازند، روسیه و چین را به قهقرایِ تاریخ برگردانند، و هر بلایی که می‌خواستند بر سرِ اعرابِ حاشیه‌نشین، آفریقایِ مظلوم و حتی کانادا و استرالیا درآورند. به راستی که دنیا بسیار مدیونِ ایران عزیزِ ماست.
کشورک‌هایِ حاشیه‌نشینِ خلیجِ فارس ایران را در آینۀ حقیرِ خود دیده بودند و ایرانیان شجاع و نجیب را همچون خود می‌پنداشتند. آن‌ها تصور می‌کردند که زنان و مردانِ غیور ایرانی، مانند آن‌ها، عزّت و شکوهِ خود را به پایِ شکم و آمریکا قربانی خواهند کرد. ترکیه و پاکستان در آرزویِ توسعۀ سرزمینیِ خود و غارت و چپاولِ ثروت، هنر و صنعتِ ایرانِ عزیزِ ما ناکام ماندند.
طولی نکشید که ترامپِ مغرور و طمع‌کار، که در ابتدا از این‌که ایرانیان تسلیم او نشده بودند و سرسختانه از کشورِ خود دفاع می‌کردند، تعجب کرده بود، دریوزۀ صلح کرد. پیمان بست و پیمان شکست. بارِ دیگر خواهانِ تفاهم با ایران شد، اما بلافاصله عهدِ خود را زیرِ پا گذاشت. به جنگ روی آورد و تهدید کرد و تهدید کرد و تهدید کرد. هر روز با دروغی ننگ‌آلود، ماهیتِ خود را بیشتر نشان داد.
به راستی که ارادۀ خداوندِ عزیز و توانا چیز دیگری بود. خداوند می‌خواست که ترامپِ جنگ‌طلب و پیمان‌شکن، آمریکا را آرام‌آرام به سویِ نابودی بکشاند. غرور و طمع‌ورزی او بلایِ جانِ آمریکا شد. ان شاء الله صبح پیروزی نزدیک است. آمریکا از منطقه با خواری و خفّت خواهد رفت، و صلحِ پایدار بر سرزمین و فرهنگِ صلح‌جو و متینِ ایران حاکم خواهد شد، و به تمامِ سرزمین‌هایِ آسیایی و آفریقایی تسرّی خواهد یافت.
یقیناً خداوند در وعدۀ خود صادق است و پیروزیِ نهایی نصیبِ نیکانِ جهان خواهد شد. مردمِ نجیبِ ایران هرگز شجاعت و اقتدارِ شکوهمند سربازان و جان‌فشانیِ فرزندانِ شهیدِ خود را فراموش نخواهد کرد. ایران، برای تمام جهان افتخار آفرید و همۀ بشریت را در برابرِ اهریمنانِ انسان‌نما سرافراز کرد.