✍ عصمت قدیری اناری
الحاق ماده 499 مکرر به قانون تعزیرات 1375 که بر اساس آن توهین به قومیتهای ایرانی و ادیان و مذاهب رسمی مقرر در قانون اساسی ایران جرم محسوب می شود، در سال 1399 انجام شد.
ماده499 مکرر می گوید: «هر کس با قصد ایجاد خشونت یا تنش در جامعه و یا با علم به وقوع آن به قومیت های ایرانی یا ادیان الهی یا مذاهب اسلامی مصرح در قانون اساسی توهین نماید، چنانچه مشمول حد نباشد و منجر به خشونت یا تنش شده باشد به حبس و جزای نقدی درجه پنج یا یکی از آن دو محکوم و در غیر این صورت به حبس و جزای نقدی درجه شش یا یکی از آن دو محکوم می شود.»
اقتدار و مانایی هر جامعه ای فارغ از اینکه چه نظام و دولت و حزبی بر آن حکومت کند، وابسته به رعایت قوانین سالمی است که توسط قانونگذاران عادل به مقتضای اوضاع اجتماعی ، فرهنگی ، اعتقادی آن جامعه وضع می شود. آنجه امروز در اوضاع ایران شاهدیم به نظر نگارنده که البته نظر کلی نیست، می تواند ناشی از عدم رعایت قانون و برخوردها و اقدامات سلیقه ای به ویژه از سوی مسئولین، اعتقاد به تفکرات صفر یا صدی و افتادن از دو طرف بام باشد.
اصلا به نوع حکومت و حتی دولت خاص کاری ندارم، حاکمان در هر نظام و حکومتی اگر قرار باشد در برابر فعل و انفعالات اجتماعی و یا در وضع قوانین، حد وسط نداشته باشند و سلیقه ای عمل کنند، سنگ روی سنگ بند نمی شود. چرا که چه بسا به میزان آدم ها، تنوع سلیقه وجود دارد. بارها در بحث قوانین پوشش هم، چه همینجا و چه در رسانه های دیگر مطالب زیادی گفته شده و مخلص کلام اینکه به اعتبار تنوع سلیقه ها، نمی توان بطور کامل نوع پوشش در اماکن عمومی را به سلیقه افراد واگذار کرد. به همین اعتبار هرگز حکومت داری با اعمال سلیقه امکان ندارد. به سبب آنکه سلایق معمولا منطبق با منافع افراد تعریف و اعمال می شود که ضمن ایجاد ناعدالتی، هرج و مرج را هم در پی دارد.
در شورش های اخیر چند دانشگاه ایران در این یادداشت دو نکته قابل اشاره است:
اول: اگردانشگاه منطبق با قانون اداره نشود و هر بار نسخه مماشات بپیچد ، قطعا اجیرشدگانی هستند که بخاطر منافع مادی ، هر چند اندک ، وطن فروش می شوند و با ایجاد تنش، خسارت و خشونت محیط علمی را درگیر حاشیه می کنند. این مسامحه از سوی مسئولین دانشگاه منجر به ایجاد فضای دوقطبی در این مراکز علمی و آموزشی شده و در پی کم توجهی آنان، چنددستگی های دانشجویان، به خشونت ها و خسارت ها دامن می زند.
صدالبته اعتراض به وضعیت دانشگاه ، پیگیری حقوق دانشجویی، مقابله با کم کاری ها و تخلفات اداری، حتی فراتر از دانشگاه و موارد مشابه حتما حق قانونی دانشجویان است که می توانند از مسیر قانونی اعاده حق کنند، اما توهین اعتقادی، هویتی و ملیتی طبق قانون جرم است.
دوم: این روزها در حالی با نقض قوانین آشکار و وطن فروشی از نوع توهین، تخریب اموال عمومی، اهانت به نماد هویت ملی و… توسط عده ای که خود را مدافع ایران و از نسل آرش و فریدون و کورش می دانند، روبروییم که در اخبار شاهد روحیه وطن دوستی و احترام به عقاید و آداب و رسوم کشور میزبان از سوی چهره های جهانی هستیم.
کریستیانو رونالدو فوتبالیست معروف پرتغالی ، فقط در پی یک تعهد به باشگاه النصر عربستان ، با قاطعیت در پاسخ به ترامپ که او را بزرگترین بازیکن در تمام ادوار نامیده و به آمریکا دعوتش می کند، می گوید: «من متعلق به عربستان هستم، این کشور، من و خانوادهام را با گرمی پذیرفت. من اینجا خوشحال هستم و میخواهم بمانم.»
این سطح فرهنگ و شعور ذهنی از یک بازیکن فقط در اثر یک تعهد نوشتاری است نه عرق وطنی و هویتی رونالدو اهل پرتغال است و تنها به عربستان یک تعهد کاری داده است.
نمونه دیگر پاسخ بازیگر زن سوری حاضر در جشنواره فجر به منتقدان حجابش هم قابل تامل است، «سلاف فواخرجی» که در جشنواره فجر در ایران با پوشش کامل حضور دارد، به منتقدان حجابش می گوید: هیچکس چیزی را بر من تحمیل نکرد. من به دلیل احترام به قوانین و آداب و رسوم کشور ایران، روسریهای مناسبی به همراه داشتم.
این فرهنگ و نوع نگاه را بگذارید کنار دانشجو و یا شهروند ایرانی که ادعای وطن دوستی دارد و به پرچم کشورش برای چراغ سبز نشان دادن به دشمن و در ازای دریافت مبالغی نه قابل توجه، اهانت می کند و توقع دارد صدای او را بشنوند و رهایش کنند و اجازه دهند، اهداف عده ای خاص و اندکِ خارج نشین را در محیط علمی و آموزشی عملی کند.
قضاوت با شما
